21.yy – 21.yüzyılda Soyutlama

21.yy – 21.yüzyılda Soyutlama

21. yy’ın başındaki sanatı karakterize eden şeyin çoğulculuk olduğu yaygın bir fikirdir. Dönemin gösterge stili hakkında ne bir konsensus vardır, ne de zaten böyle bir konsensus olması gerekmektedir. Etkili olan herşey güzeldir tavrı vardır; sonra “herşey iyi gidiyor” ve sonunda da “hiçbir şey iyi gitmiyor” sendromu gelir; bu, kesin ve açık yönün belli olmadığı ve sanatsal otobandaki her şeritin tüm kapasitesine kadar dolu olduğu bir estetik trafik sıkışıklığı yaratır. Sonuçta, geniş bir stil ve estetik tavır çeşitliliğinde olsa da muhteşem ve önemli sanat eserleri yapılmaya devam edilmekte ve değeri belirlemek piyasaya bırakılmaktadır.

Dijital sanat, bilgisayar sanatı, internet sanatı, hard-edge resim, geometrik soyutlama, appropriasyon, hipergerçekçilik, fotogerçekçilik, ekspresyonizm, minimalizm, lirik soyutlama, pop art, op art, soyut ekspresyonizm, color field resim, tek renkli resim, neo-ekspresyonizm, kolaj, dekolaj, intermedya, assemblaj, dijital resim, postmodern sanat, neo-Dada resim, şekilli tuval resmi, çevresel duvar boyaları, graffiti, figür resmi, manzara resmi, portre resmi 21.yy’ın başlangıcındaki devam eden mevcut yönlerden birkaçıdır.

yy’ın içinde soyutlama epey revaçtadır; ana temaları olan aşkın, kontemplatif ve zamansız olan Barnett Newman, John McLaughlin ve Agnes Martin’in yanında yaşayan daha genç sanatçılar tarafından da örneklendirilmektedir. Donald Judd’ın Minimalist heykelinde ve Frank Stella’nın resimlerinde görüldüğü şekliyle Art as Object ( Nesne olarak Sanat ) artık günümüzde daha yeni permütasyonlarında gözükmektedir. Şiirsel, Lirik Soyutlama ve rengin duyumsal kullanımı diğerlerinin yanında Robert Motherwell, Patrick Heron, Kenneth Noland, Sam Francis, Cy Twombly, Richard Diebenkorn, Helen Frankenthaler, Joan Mitchell gibi çok çeşitli sanatçıların çalışmalarında gözükmektedir.

Savaştan sonra ve 1950’lere doğru figüratifin yeniden çıkış meydana gelmiş ve neo-Dada, fluxus, happening, kavramsal sanat, neo-ekspresyonizm, enstalasyon sanatı, performans sanatı, video sanatı ve pop art tüketim çağını simgelemiştir. Soyut ve figüratif sanat arasındaki ayrım son yirmi yıl içinde daha az tanımlı hale gelerek sanatçılar için daha geniş fikirleri mümkün kılmıştır.

Sebepler

Modern sanattaki soyutun yükselen etkinliğine dair ortaya atılan ve Theodor W.Adorno ile ilişkilendirilen bir sosyo-kültürel açıklama bu tür bir soyutlamanın endüstriyel toplumdaki sosyal ilişkilerin büyüyen bir soyutlamasına hem bir tepki olması hem de onu yansıtmasıdır.

Frederic Jameson benzer şekilde modernist soyutlamayı herşeyi değişim değerleri olarak eşitleyen paranın soyut gücünün bir fonksiyonu olarak görmektedir. Öyleyse soyut sanatın sosyal içeriği tam olarak geç modernite dünyasındaki sosyal varoluşun – hukuki formaliteler, bürokratik kişiliksizleştirmeler, bilgi/güç – soyut doğasıdır.

Post-Jungcular buna karşı olarak form ve madde arasındaki geleneksel fikirleri dağıtan kuantum teorisini modern sanatlarda somut ve soyutun boşanmasının altında yatan neden olarak görmektedirler.

Bir önceki yazımız olan 20. Yüzyıl Başları (1.Dünya Savaşı Öncesi) - Soyut Sanat başlıklı makalemizde 20. Yüzyıl Başları, 20. Yüzyıl Başları (1.Dünya Savaşı Öncesi) ve 20. Yüzyıl Başları (1.Dünya Savaşı Öncesi) - Soyut Sanat hakkında bilgiler verilmektedir.


CEVAP VER